De heuvels rondom Marin Park gingen verscholen achter een sluier van mist: de voorbode van een 'wazige' dag. Het was meteen duidelijk dat de Golden Gate opnieuw in nevelen gehuld zou blijven. Helaas!
De rit via de Golden Gate Bridge door San Francisco richting de Highway 1 verliep voorspoedig. Zonder noemenswaardige voorvallen lieten we de voormalige hippie-stad achter ons. Van de veelgeprezen omgeving van highway 1 was toen nog bitter weinig zichtbaar. Dikke flarden mist onttrokken ieder uitzicht aan onze ogen.
Gelukkig trok de mist zich later terug naar de pacific. Zo nu en dan, bij een uitloper van het land, werd het zicht weer een stuk minder. Maar uiteindelijk werd de rit van ongeveer 560 km een prachtige ervaring.
De Amerikaanse overheid, of het bureau van toerisme, is zeer klantgericht is ons nu al duidelijk geworden. Overal staan borden met: 'Vista point - 1/4 mile', of van die strekking. Het mooie is echter dat wanneer je zelf een 'vista point' bedenkt, en je onopvallende campertje van 30 foot staat langs de weg, dit automatisch andere toeristen aantrekt. Werkelijk binnen de kortste tijd wemelt het van mensen. We hebben maar niet verteld dat er slangen in het hoge gras rondkropen.
Bij een van de officiële uitrzichtpunten ontmoetten wij Knabbel en Babbel, de welbekende plaaggeesten van Donald Duck. Ze hadden ook nog familieleden meegenomen. Dit keer hadden zij geen behoefte aan nootjes, witbrood was goed genoeg. Ze haalden het zelfs bij de meiden uit handen. Nadat de knabbelaars hun buikjes rond hadden gegeten, besloten wij maar verder te reizen.
De rit verliep lange tijd als in een achtbaan: hoog klimmen, snel dalen, veel bochten, remmen en gas geven. Het enige dat ontbrak was de looping. Bijna aan het eind van die achtbaan troffen we de bekende zeeolifanten aan. Ze lagen er lekker lui te wezen aan het strand. Geen enkel dier trok zich ook maar iets van al die starende, film- en foto's makende mensen aan.
Na die duizelingwekkende tocht waren we allemaal blij dat het daarna op de highway 101 een stuk rustiger werd. Bijkomend voordeel was dat het een stuk sneller vooruit ging. Op het einde van de rit zou de harde wind nog bijna roet in het eten gaan gooien. Er waaide een stevige wind vanuit de bergen richting zee. Deze stond dwars op de rijrichting waardoor het toch een stuk moeilijker werd om het bakbeest van El Monte te besturen.
We waren allemaal blij dat we na een tocht van bijna 11 uur eindelijk een campground in Santa Barbara hadden gevonden . De camper werd geplaatst een aangehaakt aan stroom en water; nu was het tijd om nog wat te eten. Het werd een snelle pizza van Little Ceasar's.
Weer in de camper werd de prijs van de lange rit betaald. Ieder was doodop en licht aangebrand. Tot overmaat van ramp begon ook nog eens het propaanalarm zonder aanleiding te storen. Na vakkundige behandeling door een oud procesoperator was ook dat probleem opgelost.
Eindelijk naar bed.
De Amerikaanse overheid, of het bureau van toerisme, is zeer klantgericht is ons nu al duidelijk geworden. Overal staan borden met: 'Vista point - 1/4 mile', of van die strekking. Het mooie is echter dat wanneer je zelf een 'vista point' bedenkt, en je onopvallende campertje van 30 foot staat langs de weg, dit automatisch andere toeristen aantrekt. Werkelijk binnen de kortste tijd wemelt het van mensen. We hebben maar niet verteld dat er slangen in het hoge gras rondkropen.
Bij een van de officiële uitrzichtpunten ontmoetten wij Knabbel en Babbel, de welbekende plaaggeesten van Donald Duck. Ze hadden ook nog familieleden meegenomen. Dit keer hadden zij geen behoefte aan nootjes, witbrood was goed genoeg. Ze haalden het zelfs bij de meiden uit handen. Nadat de knabbelaars hun buikjes rond hadden gegeten, besloten wij maar verder te reizen.
De rit verliep lange tijd als in een achtbaan: hoog klimmen, snel dalen, veel bochten, remmen en gas geven. Het enige dat ontbrak was de looping. Bijna aan het eind van die achtbaan troffen we de bekende zeeolifanten aan. Ze lagen er lekker lui te wezen aan het strand. Geen enkel dier trok zich ook maar iets van al die starende, film- en foto's makende mensen aan.
Na die duizelingwekkende tocht waren we allemaal blij dat het daarna op de highway 101 een stuk rustiger werd. Bijkomend voordeel was dat het een stuk sneller vooruit ging. Op het einde van de rit zou de harde wind nog bijna roet in het eten gaan gooien. Er waaide een stevige wind vanuit de bergen richting zee. Deze stond dwars op de rijrichting waardoor het toch een stuk moeilijker werd om het bakbeest van El Monte te besturen.
We waren allemaal blij dat we na een tocht van bijna 11 uur eindelijk een campground in Santa Barbara hadden gevonden . De camper werd geplaatst een aangehaakt aan stroom en water; nu was het tijd om nog wat te eten. Het werd een snelle pizza van Little Ceasar's.
Weer in de camper werd de prijs van de lange rit betaald. Ieder was doodop en licht aangebrand. Tot overmaat van ramp begon ook nog eens het propaanalarm zonder aanleiding te storen. Na vakkundige behandeling door een oud procesoperator was ook dat probleem opgelost.
Eindelijk naar bed.
Moie, bijzonder om een en ander te lezen en zien, 't is zo herkenbaar. Het gevoel van vorig jaar komt weer helemaal terug. Hurst castle en de zeeleeuwen,de prachtige bochten op hwy1, mooi hè.En de RV lijkt wel een copy, 't is te hopen dat er bij jullie stabilisatiepootjes zijn bijgeleverd, of schommelt bij jullie ook iedereen mee als 1 zich omdraait. Liefs uit Zuidwolde
BeantwoordenVerwijderenStabilisatiepootjes? Als één beweegt, schommelt de rest mee. Maar dat is toch óók de charme van campen?
BeantwoordenVerwijderenWe are just enjoying the ride!
Liefs van allen aan iedereen