Een redelijke tot goede nachtrust was de mening van ons allen bij het ontbijt. Hoewel dichtbij het vliegveld, en ondanks de nachtelijke vluchten hadden we geen last van geluidsoverlast. De een of ander is nog wel wakker geweest tussendoor; de een bleef dan ook wat langer wakker dan de ander. Toch hadden allen er een tevreden gevoel over.
Om half zeven echter werden we opgeschrikt door de telefoon. De receptie! De pendeldienst van El Monte stond aan de balie om ons mee te nemen naar het verhuurbedrijf. Daar waren we helemaal niet op berekend. Wij hadden begrepen dat we zelf vóór tienen contact moesten opnemen. Dus laten weten dat we in ieder geval nog wilden ontbijten en dan zouden bellen. We hebben ja tijd genoeg!
Tegelijkertijd ging het in de kamer van de dochters er iets anders aan toe. Twee van de drie kwamen met ongeveer het zelfde verhaal over dochter nummer 3. De receptioniste wist waarschijnlijk niet welke van de 2 kamers ze moest bellen voor de shuttle, dus belde ze beide kamers. Op het moment dat bij de dames de telefoon overging moet het ongeveer zo geklonken hebben: 'What the f***, it's 6.30 h! Who is calling this early!'
Omdat iedereen nu toch wakker begon te worden besloten we ook maar op tijd te ontbijten. Hoewel het geen uitgebreid buffet was, waren we allen wel tevreden over het aanbod.
Na het ontbijt El Monte gebeld voor de shuttle-dienst. Helaas hadden zij nog geen tijd: het werd ergens tussen 12 en 13 uur. Tja, jammer, maar we hebben ja tijd genoeg.
Aangezien het nog maar negen uur was, begon het lange wachten. Het vliegverkeer was al weer in volle gang en van onze kamer uit goed te overzien. Tijdens het bestuderen van start en landingen wandelde er plotseling en wasbeer (Rocky Raccoon) over het gras van het hotel. In alle rust, alsof het heel normaal was verdween hij/zij even later in de bosjes.
We besloten samen maar een eind te gaan wandelen. Na het lange zitten van gisteren wel fijn. Automatisch werd er ook veel bijgekletst. Ook is er een nieuwe interesse ontwikkeld: van hoeveel verschillende staten zullen wij nummerborden ontdekken deze dagen.
Gelukkig was de shuttle er klokslag 12 uur. Snel naar het verhuurbedrijf en dan aktie, dachten we. Er zaten ook nog andere mensen in de rammelende gammele bus, mensen waarvan wij dachten dat zij ook on tour gingen.
Na het inladen van alle koffers vertrokken we en al snel reden we op de highway. Alleen reed de bus in een andere richting dan verwacht. Maar er leiden ook meer wegen naar een verhuurbedrijf, dus geen paniek. Hoewel, Jos had gelezen dat El Monte ook nog een adres had in downtown San Francisco. En de bus kwam nu ook akelig dicht in de buurt van het centrum. De beoogde chauffeur werd nu toch wel wat zenuwachtig. Na alle uitlatingen van de afgelopen tijd dat het allemaal wel mee zou vallen: brede wegen, recht toe recht aan, alleen maar sturen en gas geven: no problem. Maar starten midden in het centrum?!?
Uiteindelijk allemaal vals alarm. De medepassagiers waren op het einde van hun reis en werden teruggebracht naar hun hotels. Voordeel was dat we op deze manier al best wat van de stad hadden gezien.
Na het officiële gedeelte bij El Monte ging de reis dan nu toch eindelijk beginnen. Eerst maar een klein stukje: naar Wallmart. Boodschappen voor de eerste dagen en andere noodzakelijke dingen zoals harde schijven, filmtapes en dergelijke.
Dit kleine stukje was spannend voor iedereen, want het is toch wel een enorm bakbeest van dik 9 meter. En dat zonder enige ervaring überhaupt op dit gebied.
De spanning verdween langzaam maar zeker op de tocht naar de eerste campground: Marin Park ten noorden van de Golden Gate bridge.Onderweg ook al onze eerste file op de highway meegemaakt. Het 'keep your lane' - principe wordt niet echt strikt toegepast, want ook hier vliegen auto's van baan naar baan. Weinig verschil met Nederland of Duitsland. Ook al de eerste middelvinger als begroeting, of misprijzing, van een mede weggebruiker. Maar ach: we hebben vakantie.
Marin Park is okay. Goed bereikbaar, want TT-Truus heeft ons goed de weg gewezen. De overnachting hadden we vorige week al per fax geboekt. Onbekend met het kampeerfenomeen in Amerika wilden we toch op zeker gaan.
Na het settelen wilden we nog een bezoek brengen aan de stad. Volgens de beheerder was dit het snelst te bereiken met de ferry. Een tocht van ongeveer 40 minuten, maar met uitzicht op o.a. San Quentin en de Golden Gate bridge. Het uitzicht op de gevangenis was prima, maar die brug! Spoorloos in de mist!
Van de stad hebben we niet al te veel meer gezien. Wel hebben we er heerlijk gegeten in een vegetarisch chinees restaurant. Tip van Lisanne: zij was er al eerder geweest. Absoluut heerlijk! Na het eten nog een korte wandeling door Chinatown. Helaas moesten we om half tien al weer terug met de ferry, dus geen tijd meer voor andere dingen.
In de camper nog wat gedronken met elkaar, terwijl er ondertussen gekletst en uitgepakt en gecomputerd werd. Al met al weer een enerverende dag. Gigantisch veel indrukken: erg vermoeiend, maar ook vermakelijk en soms indrukwekkend.
Terwijl dit door 1 reiziger gedocumenteerd wordt, ligt de rest van het gezelschap al in een diepecoma slaap.
Om half zeven echter werden we opgeschrikt door de telefoon. De receptie! De pendeldienst van El Monte stond aan de balie om ons mee te nemen naar het verhuurbedrijf. Daar waren we helemaal niet op berekend. Wij hadden begrepen dat we zelf vóór tienen contact moesten opnemen. Dus laten weten dat we in ieder geval nog wilden ontbijten en dan zouden bellen. We hebben ja tijd genoeg!
Tegelijkertijd ging het in de kamer van de dochters er iets anders aan toe. Twee van de drie kwamen met ongeveer het zelfde verhaal over dochter nummer 3. De receptioniste wist waarschijnlijk niet welke van de 2 kamers ze moest bellen voor de shuttle, dus belde ze beide kamers. Op het moment dat bij de dames de telefoon overging moet het ongeveer zo geklonken hebben: 'What the f***, it's 6.30 h! Who is calling this early!'
Omdat iedereen nu toch wakker begon te worden besloten we ook maar op tijd te ontbijten. Hoewel het geen uitgebreid buffet was, waren we allen wel tevreden over het aanbod.
Na het ontbijt El Monte gebeld voor de shuttle-dienst. Helaas hadden zij nog geen tijd: het werd ergens tussen 12 en 13 uur. Tja, jammer, maar we hebben ja tijd genoeg.
Aangezien het nog maar negen uur was, begon het lange wachten. Het vliegverkeer was al weer in volle gang en van onze kamer uit goed te overzien. Tijdens het bestuderen van start en landingen wandelde er plotseling en wasbeer (Rocky Raccoon) over het gras van het hotel. In alle rust, alsof het heel normaal was verdween hij/zij even later in de bosjes.
We besloten samen maar een eind te gaan wandelen. Na het lange zitten van gisteren wel fijn. Automatisch werd er ook veel bijgekletst. Ook is er een nieuwe interesse ontwikkeld: van hoeveel verschillende staten zullen wij nummerborden ontdekken deze dagen.
Gelukkig was de shuttle er klokslag 12 uur. Snel naar het verhuurbedrijf en dan aktie, dachten we. Er zaten ook nog andere mensen in de rammelende gammele bus, mensen waarvan wij dachten dat zij ook on tour gingen.
Na het inladen van alle koffers vertrokken we en al snel reden we op de highway. Alleen reed de bus in een andere richting dan verwacht. Maar er leiden ook meer wegen naar een verhuurbedrijf, dus geen paniek. Hoewel, Jos had gelezen dat El Monte ook nog een adres had in downtown San Francisco. En de bus kwam nu ook akelig dicht in de buurt van het centrum. De beoogde chauffeur werd nu toch wel wat zenuwachtig. Na alle uitlatingen van de afgelopen tijd dat het allemaal wel mee zou vallen: brede wegen, recht toe recht aan, alleen maar sturen en gas geven: no problem. Maar starten midden in het centrum?!?
Uiteindelijk allemaal vals alarm. De medepassagiers waren op het einde van hun reis en werden teruggebracht naar hun hotels. Voordeel was dat we op deze manier al best wat van de stad hadden gezien.
Na het officiële gedeelte bij El Monte ging de reis dan nu toch eindelijk beginnen. Eerst maar een klein stukje: naar Wallmart. Boodschappen voor de eerste dagen en andere noodzakelijke dingen zoals harde schijven, filmtapes en dergelijke.
Dit kleine stukje was spannend voor iedereen, want het is toch wel een enorm bakbeest van dik 9 meter. En dat zonder enige ervaring überhaupt op dit gebied.
De spanning verdween langzaam maar zeker op de tocht naar de eerste campground: Marin Park ten noorden van de Golden Gate bridge.Onderweg ook al onze eerste file op de highway meegemaakt. Het 'keep your lane' - principe wordt niet echt strikt toegepast, want ook hier vliegen auto's van baan naar baan. Weinig verschil met Nederland of Duitsland. Ook al de eerste middelvinger als begroeting, of misprijzing, van een mede weggebruiker. Maar ach: we hebben vakantie.
Marin Park is okay. Goed bereikbaar, want TT-Truus heeft ons goed de weg gewezen. De overnachting hadden we vorige week al per fax geboekt. Onbekend met het kampeerfenomeen in Amerika wilden we toch op zeker gaan.
Na het settelen wilden we nog een bezoek brengen aan de stad. Volgens de beheerder was dit het snelst te bereiken met de ferry. Een tocht van ongeveer 40 minuten, maar met uitzicht op o.a. San Quentin en de Golden Gate bridge. Het uitzicht op de gevangenis was prima, maar die brug! Spoorloos in de mist!
Van de stad hebben we niet al te veel meer gezien. Wel hebben we er heerlijk gegeten in een vegetarisch chinees restaurant. Tip van Lisanne: zij was er al eerder geweest. Absoluut heerlijk! Na het eten nog een korte wandeling door Chinatown. Helaas moesten we om half tien al weer terug met de ferry, dus geen tijd meer voor andere dingen.
In de camper nog wat gedronken met elkaar, terwijl er ondertussen gekletst en uitgepakt en gecomputerd werd. Al met al weer een enerverende dag. Gigantisch veel indrukken: erg vermoeiend, maar ook vermakelijk en soms indrukwekkend.
Terwijl dit door 1 reiziger gedocumenteerd wordt, ligt de rest van het gezelschap al in een diepe
Geen opmerkingen:
Een reactie posten