Een bizarre nieuwe onuitwisbare ervaring!

Bizar! Dat is de enige beschrijving die bij deze dag past. Er heeft niet alleen een verschuiving in landschap plaatsgevonden. Nee, daarnaast veranderde het klimaat behoorlijk. En als klap op de vuurpijl belandden we ook nog een in een ‘timewarp’.
De dag begon als ieder andere. Relaxt opstarten. Tijdens het ontbijt werd besproken wat eventueel de mogelijkheden waren voor het vervolg van de reis. Dat moeten we dus maar niet meer doen; het wordt er alleen maar waziger door. Uiteindelijk werd voor de Valley of Fire gekozen.
Een zeer goede keus! Wat een prachtig landschap. De diversiteit in kleuren is niet te beschrijven. De hoofdkleur is rood, van lichtrood, naar terracotta tot bijna vuurrood. Maar daarnaast ook zovele andere prachtige kleuren. Eén vergezicht werd zelfs het ‘rainbow vista’ genoemd. Die titel dekte volledig de lading: van wit naar zwart, met geel, groen en tot paars waren de schakeringen te zien.
Op een andere plek, genaamd Mouse’s Trap, overheerste vooral het rood. Dit is een inham in de vallei waar ooit een Indiaanse vrijbuiter genaamd Mouse, uit handen bleef van de autoriteiten. Er bevindt zich een natuurlijk waterbassin waar regenwater zich verzamelt en soms maandenlang in blijft staan. Vandaag was het er vooral erg warm, en heel erg stil. Helemaal verlaten, alleen enkele van de natuurlijke bewoners lieten zich middels gefluit horen.
Deze vallei hebben we echt volop genoten en ervaren. De kleuren, de temperatuur, de natuur, kortom alles. Het is zoals Ria het later verwoordde: “Het lijkt wel alsof het steeds een beetje mooier wordt. Iedere dag een beetje meer; iedere dag wordt het mooier!”
Maar aan alles komt een eind en daarom besloten we verder te reizen. Zoals gezegd was het door het ochtendoverleg niet duidelijker geworden. Zonder nog woorden vuil te maken aan het onderwerp, werd de richting van Zion National Park ingeslagen. Ergens bij dit park in de buurt wilden we gaan overnachten. Enerzijds om morgen nog wat van het park te zien (tip van oud-Amerikagangers), anderzijds om al een eind in de richting van de Grand Canyon te komen. Zodat de reistijd van morgen een stuk korter wordt.
Door dit deel van onze reis werd het bizar. Tijdens het rijden door 3 verschillende staten veranderde langzaam maar zeker de natuur. Van de kale droge rotsachtige gebieden van de afgelopen tijd, naar een herkenbaar groen landschap met veel bomen en water en dergelijke. Daarnaast veranderde ook het klimaat. Van heet, schroeiend droog, naar vochtig en koeler met op sommige plaatsen nog sneeuw. De hagedissen en buidelratten maakten plaats voor herten, ontelbaar veel herten. Als uitsmijter kwamen we ook nog eens in een andere tijdzone terecht. Opeens was het al een uur later. Weg dat uur, nooit meer in te halen!
Tijdens het laatste stuk van de reis, door het Dixie National Forest zagen we naast de mooie vergezichten, meren, rivieren en watervallen ook nog eens heel veel herten. Jammer genoeg niet alleen het levende soort. Het zorgde wel voor extra waakzaamheid bij de chauffeur.
Gelukkig kwam niet veel later de KOA-camping bij Glendale Utah in zicht en was deze bizarre reis ten einde. Sommige reisgenoten waren uitbundig van meligheid; een verandering van temperatuur bij de een, schoonheid van het bezochte bij een ander, de derde die daar weer op reageerde als de stuiterbal die ze gewoonlijk al is. El Monster en de chauffeur waren het wel zat. De bus begon steeds meer te protesteren door in een lagere versnelling te blijven hangen met gegier en gekreun van de motor. Eerst liet El Monster zich nog wel corrigeren, maar op het laatst was het met en eigen wil.
Nu staat de bus uit te puffen op een kleine landelijke camping waar de receptioniste niet zo vriendelijk was, de kampeerplaatsen niet zo groot in aantal zijn, maar waar er wel een prachtige sterrenhemel zichtbaar is.
De bizarre bordkartonnen wereld van Vegas met haar overbelichting is ingeruild voor een gehucht waar het naar mest en dennenbomen ruikt. Wat een verandering.