Een van de zeven wereldwonderen!

Dit is dé dag! Naast het weerzien met Lisanne was de Grand Canyon toch wel het belangrijkste doel van deze trip. Maar eigenlijk wilden we toch ook nog wel een stuk van Zion National Park bekijken. Helaas bleek dat niet mogelijk: De toegangsweg vanaf het oosten was wegens werkzaamheden afgesloten. Nu was een pendelbus nog een mogelijkheid, maar dan zouden we er ook de hele dag moeten blijven. En. . . . de Grand Canyon wachtte ook op ons.

De rit naar de North Rim van de Canyon was van onze KOA-Campground ongeveer 120 mijl lang en zou een kleine 3 uur in beslag gaan nemen. Onderweg worden we al opgewarmd met de mooiste natuur-momenten. Veelal in de de kleuren okergeel via oranje tot rood. Neem daarbij de meest grillig te bedenken vormen en het resultaat is al fantastisch. Als dit al zó mooi is, hoe moet het dan in de Nationale Parken zijn? Is Zion nog mooier? Ja, want daar hebben we foto's van gezien, maar een foto zegt niet alles. Het geeft niet het bijbehorende gevoel van de gene die de foto maakt weer. Maar goed, Zion doet niet mee. Zou de Grand Canyon nog mooier zijn? We hadden wel héél mooie foto's van de Canyon gezien, maar dat was van de zuidkant. Wij gingen de noordzijde bezoeken. Met andere woorden: SPANNEND!

Zoals nu om de brei heen gedraaid wordt in deze blog, zo treuzelde Ria toen we eenmaal op de site gearriveerd waren. In plaats van de rand van de Canyon te bestormen, ging ze liever licenseplates fotograferen. Want later op de dag zouden ze weg kunnen zijn. Daar had ze natuurlijk gelijk in; en ze heeft er best veel platen gescoord. Maar we waren hier voor iets anders: de Canyon!

Haar eerste indruk: is dit nou alles? We stonden bij een uitkijkpunt op ongeveer 500 meter van de North Rim; wisten wij veel. De anderen hadden gelijkluidende gevoelens. 'Zijn we toch aan de verkeerde zijde van de Canyon?' Toch maar weer nummerplaten kijken? Hé kijk, alle mensen lopen verder naar achteren. Laten wij dat dan ook maar ook gaan doen.

En eindelijk was het moment daar. Het valt met geen pen te beschrijven wat het uitzicht is. Iedere poging hiertoe is nutteloos. Het is al eerder geschreven dat iets onbeschrijfelijk is en iedere plek is voor iedereen anders, maar geen enkel woord kan deze schoonheid benoemen.

We hebben een hele tijd genoten van alle grillige vormen; de dieptes en vergezichten. We hebben de Canyon vanuit meerdere uitzichtpunten bekeken en zagen iedere keer weer wat anders. We hebben rotsen beklommen om een nog mooier uitzicht te krijgen. En we hebben foto's gemaakt en gemaakt en gemaakt en gemaakt en . . . .

Tijdens ons verblijf aan de rand van de afgrond, overlegden we wat het meest handig zou zijn: terug naar een Campground, zodat we een zeker plekje voor de nacht zouden hebben, of blijven tot zonsondergang. We besloten voor het laatste. Het was op dat moment rond half zes en de zon zou rond 19.45 uur ondergaan. Dus alle tijd om iets te eten en te drinken en om op tijd weer terug te keren aan de Rim.

Tussen 1900 en 1915 waren we weer terug. En we hadden een gigantische mooie plek om te gaan genieten van de dingen die zouden gaan komen. Mensen kwamen en gingen, zochten naar een even mooie plek als die van ons. Sommigen kwamen zelfs bij ons kijken, maar gingen dan toch weer verder. De spanning steeg het was al na half acht. Alleen die verrekte zon leek maar niet van plaats te veranderen. Alsof ze vastgenageld stond aan haar plaats aan de hemel. Deed ze dit om ons te plagen? Te laat komen op haar eigen dagelijkse ondergang? Het werd 19.45 uur en nog was er (bijna) niets veranderd. Tussen acht en kwart over acht , er gebeurde nog altijd weinig, maakte Tessa merkte Tessa op: "Mam, hebben we wel de juiste tijd? Zitten we nog wel in de goeie tijdzone?" Nog iets later kregen we daar antwoord op toen Ria een man vroeg hoe laat het was: "It's seven thirty mam!" Daar hadden we dus ons antwoord. We waren die dag opnieuw een uur kwijtgeraakt en teruggekeerd naar de Pacific Time. Bijkomend 'nadeel': een uur langer aan de Rim.

Uiteindelijk was het daarna allemaal de moeite waard. Waanzinnig wat er gebeurt als het daglicht verandert. Sommige kleuren worden alleen maar feller, intenser. Opeens worden inhammen duidelijk en verdwijnen andere. Randen verschijnen en verdwijnen in het langzaam dovende licht. Maar zolang de zon nog redelijk fel is, zijn de kleuren nog warm en intens. En op het moment dat zij verdwenen is, is het net alsof het leven uit de kleuren vertrokken is. De plek voelt kouder en minder persoonlijk aan. Tot je jezelf even wat meer de tijd gunt en goed rondkijkt. Dan valt het op dat zelfs nadat de warmte verdwenen is, de Canyon niets aan haar schoonheid verliest.

Nogmaals: ieder woord is teveel en geen enkel woord kan deze schoonheid beschrijven.

Op de terugweg naar El Monster konden we het niet laten om toch nog een keer naar nummerplaten te kijken en we hadden geluk. De teller staat op 43; nog 7 te gaan. 

De duisternis kwam nu heel snel. Zo tussen de bomen, in de afdaling was het snel donker, terwijl de lucht nog een heldere blauwe kleur had. Het rijden werd nog eens moeilijker door de aanwezigheid van ontelbaar veel herten. Sommigen waren bezig over te steken, maar de meesten bevonden zich gelukkig aan de rand van het bos. Het maakte de afdalende rit nóg wat intenser.

De eerste Campground die we probeerden was redelijk dichtbij, maar was pikkedonker en had van dezelfde kleine moeilijke parkeerplaatsen als die in Potwisha, Sequoiapark. Dus snel verder. We hadden op de heenweg wel meerdere Campgrounds gezien, dus er was wat dat betreft nog geen paniek. Uiteindelijk vonden we een plaatsje op de Campgrounde in Jacob Lake, aan het begin van de Grand Canyon Highway.

Ook hier was het donker, maar de kampeerplaatsen waren gróót! Dus kon de vermoeide chauffeur met redelijk veel gemak zijn weg vinden en op de goede aanwijzingen van copiloot Ria stond de bus in no time op zijn plek.

Tegenover onze camping was een motel waar nog veel licht brandde. Onze hongerende magen wilden gevuld, dus gingen we maar eens op onderzoek uit. Helaas, de boel was al gesloten. Dan maar een simpele maaltijd in de camper, of liever nog:aan het kampvuur.

Dit was een perfecte afsluiting van een weergaloze dag. Eten bij het kampvuur, met een drankje erbij. Door de intense beleving waren we allemaal nog te hyper om te gaan slapen en was het nog lang onrustig.