Het is maandag 14 juni 2010. Door de intensiteit van de reis per camper en de verschuiving met de tijd in Europa, zijn we met ons allen behoorlijk uit het ritme. Niemand weet nog hoe het precies zit met datum, tijd en dergelijke.
Gisteren werd via de blog gemeld dat we opnieuw een timewarp hadden doorstaan; vandaag kwamen we erachter dat dit niet klopte. Gelukkig maar, want het heeft ons uiteindelijk een uur opgeleverd, met andere woorden: we waren (net) op tijd om de kamper af te leveren op het RV park. Op de een of andere manier werden telefoons en I-pods op een verkeerde voet gezet en dachten wij dat er een verschuiving van een uur in ons nadeel had plaatsgevonden.
Nu waren we met ons allen lekker op tijd wakker. Er was geen tijd voor ontbijt. Onze drill-instructor en time-manager, met ander woorden the boss of the family, vond we zo snel mogelijk onze business moesten afhandelen. En Ria had natuurlijk weer eens gelijk. Naderhand zou blijken dat het allemaal precies zou kloppen.
Na het schoonmaken van de bus en het dumpen van grijs en zwart afvalwater werd het laatste deel van de reis ingezet. Via het Red Lion Hotel in Denver, onze overnachtingsplaats.
We bereikten het hotel vrij snel en konden onze bagage daar achterlaten. Per telefoon werd verteld dat de kamers pas om 15 uur gereed zouden zijn. Bij aankomst om 09.30 uur waren die zelfde kamers al gereed. Snel onze koffers and stuff gedumpt, want we moesten voor 11 uur in Louviers zijn, het RV-afleverpunt.
In het hotel hadden we een prima bell-boy die allerlei dingen voor ons wilde regelen. Zo ook een taxi vanaf het RV-park naar downtown Denver en weer naar het hotel. Hij regelde er meteen een prima prijs bij. Alleen werd der tijd naar het afleverpunt iets te krap berekend. Tel daar een onnodig moeilijke tankbeurt bij en het gevolg was dat onze taxichauffeur een uur op ons heeft moeten staan wachten. Wat meneer uiteraard niet leuk vond. Dat zorgde achteraf nog wel weer voor wat taferelen.
De checkout van El Monster zorgde bij ons nog wel voor lichte hilariteit. Wij hadden hoegenaamd nergens problemen mee gehad (officieel ) Enkele alarmen deden nog al eens moeilijk op rare tijden, maar de proces operator onder ons had dat al in het begin kortgesloten. De mensen van El Monte vonden ons gebrek aan problemen wel wat bijzonder, want zij kregen altijd klachten over de gasdetectiemeters. Wij keken roomser als de paus op dat moment: Nix verstehen, non comprend pas, no comprende, hé?
Na het afleveren naar 16th street Mall in down town Denver. Gezellig, schoon, vriendelijk, met andere woorden: Top! Een paar uurtjes rondgehangen, nog lekker gegeten en wat zaken voor Lisanne afgehandeld en back to the hotel.
Dat werd nog wel weer interessant. Herinner onze chauffeur van deze ochtend. Omdat hij zo lang had moeten wachten, had hij hierdoor klanten verloren. Moelilijk moeilijk, maar hij kon ons daardoor niet meer ophalen uit de stad. Terwijl wij een roundtrip voor een vaste prijs hadden geregeld. Tja, shoot, maar okay. Toch maar betaald, we zien wel. Redelijk snel na ons 'afzetten' werden wij al gebeld. Miss understanding! Sorry, sorry, I am the boss I will take care of you. Nou prima toch. Alleen dat kreeg natuurlijk nog een staartje!
Na ons belletje werden we vrij snel opgepikt door de 'baas' en zijn kornuit. Zij zouden ons heel snel naar ons hotel brengen en sorry en "we only charge one car"! Hé? Maar goed, eerst maar naar het hotel terug. Veel gezellig blabla en fout en domme chauffeur van die ochtend, maar alles komt goed: 'We only charge one car."
Bij het hotel was gelukkig onze contactpersoon Read al aan het wachten en alle misverstanden waren plotseling opgelost: No Carge extra. Thank you my friend etcetera etcetera!
Nu was het wachten op het moment om Lisanne naar het vliegveld te brengen. Voor de duidelijkheid: we zij naar de US gereisd om Lisanne op te halen, maar we reizen niet samen terug. Om een lang verhaal nog veel langer te maken: er was een f***up bij het boeken. Lisanne meende dat ze gemakkelijk haar vlucht kon omboeken (dus niet) en dus konden wij wel onze reis plannen. Aangezien de man des huizes altijd tegen de stroom in wil gaan en geen roundtrip maar een roadtrip wilde, zaten we nu met een extra binnenlandse vlucht voor ms Liz Smit.
Nou ja, t meiske naar het vliegveld gebracht en daar nog gezellig samen wat gedronken. Totdat Lisanne snel afscheid van ons nam en bij ons wegliep. Geen theater, gewoon een volgende reis. See you in Amsterdam!
Wij besloten om nog wat te drinken en te eten voordat we onze shuttle weer gingen opzoeken. Het wachten op de shuttle duurde nogal. Nu hebben ze in Denver International 2 afhaalstroken: blauw en rood. En wij stonden bij blauw te wachten, waar wij, uiteraard, bij rood hadden moeten staan.
Maar eind goed, al goed. Lisanne heeft gesmst dat ze veilig en wel in Los Angeles is, en wij zijn veilig opgeborgen in het Red Lion Central Hotel te Denver.
Morgen komen we naar huis!
PS:sorry voor no pictures. Picasa wil op dit moment niet zoals wij willen. Dus geen aanvullende foto's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten