Het laatste deel van de roadtrip gaat van Ouray, via de Black Canyon of the Gunnison naar Denver. Het eerste gedeelte ligt op iets meer dan een steenworp van onze Campground. Een een camping die goed verzorgd en verscholen ligt tussen Oostenrijks aandoende bergen. We blijven Europeanen hé!
De Black Canyon is (alweer) een verrassing. Geheel anders dan alle gaten in de grond die we tot nog toe gezien hebben. Hoewel we ons eigenlijk maar weinig tijd gunden om rond te kijken, verliep dat toch weer anders. We wilden toch ook van die natuurlijke schoonheid genieten.
Trouwens, de route naar de canyon volgde een groot deel van de Hwy 550, die van gisteren, alleen hadden we nu nog maar te maken met een dalend stuk wegdek. In werkelijk no time waren we bij de Black Canyon.
Na een aantal uren rondzwerven moest het toch maar van komen: de laatste lange rit. Op naar Denver, waar we morgen de bus weer in moeten leveren. Leeggepompt, van binnen gepoetst en wel, voor 11 uur Denvertijd.
Het was een lange rit van meer dan 500 km die nog afgelegd moest worden. Toch iets niet helemaal goed gepland. Maar ach: El Monster zou ons ook over die laatste hindernis heen helpen. Samen met TT-Truus zou dat toch helemaal goed moeten komen. Als dan ook nog het weer iets beter mee zou werken dan gisteren, dan zou het helemaal een perfecte afsluitende rit worden.
Perfect, hadden we dat woord al niet eerder gebruikt? Was er toen ook iets niet helemaal goed gegaan. Tja, nu dus ook niet. TT-Truus was in een goede bui en leverde ons de snelste weg. El Monster deed verschrikkelijk zijn best, maar werd op het laatste deel van de etappe nog behoorlijk geplaagd. Het weer was opnieuw een grote spelbreker.
We hadden de hele dag al last van wat regen, echter niets om ons zorgen over te maken. Ach een beetje regen, wat geeft het! Het wordt een ander verhaal als de reis over bergpassen van meer dan 11.000 ft. gaat en er daar neerslag valt. Gelukkig niet veel, maar we hebben vandaag weer in de sneeuw gereden.
De hoogte van de bergpassen staat dan weer niet in de navigator, dus TT-Truus kon ons daar niet voor waarschuwen. En ondanks die hoogteverschillen was het nog altijd de snelste route. Dat de wegen in Amerika niet vlak zijn, hebben we tot uit den treuren ondergaan de afgelopen tijd. De weg wordt gewoon over en rond de bergen en dalen gekwakt en zorg maar dat je er overheen komt.
Dat hobbelen en stuiteren over en rond bergen viel in het begin nog wel mee. Maar uiteindelijk moesten we van een kant van de bergrug naar de andere kant zien te komen. En ja dan komt er wel wat actie.
We volgden vanaf het moment dat we de grote I-70 van Utah naar Denver opreden de loop van de Colorado rivier. We reden langs de oevers van de rivier en hadden goed zicht op de woestheid van het water. De rivier slingerde langs de Interstate en er ook geregeld onderdoor.Met als gevolg dat het ook een slingeren, dalen en stijgen was. De bus had hier eigenlijk helemaal geen problemen mee.
De Colorado rivier verliet ons uiteindelijk ergens midden in de bergen en in de plaats daarvan kwam de Eagle rivier. Na verloop van tijd verdween ook deze rivier. We kwamen nu meer en meer in het wintersportgebied van Colorado: de afslag naar Aspen, Edwards en Vail. Her en der lagen de skipistes: sommigen nog met wat sneeuw bedekt.
En vanaf dat ogenblik ging het weer de hoogte in. Met als 'hoogtepunten' een bergpas op ongeveer 10.500 ft en de hoogste op 11.150 ft. Nu had El Monster het echt te kwaad. Met veel pijn en moeite kon er nog een redelijke versnelling gevonden worden. Maar met het minste of geringste hobbeltje in de weg gierde de bak het uit.
Vlak voor Denver zetten we de laatste afdaling in. In plaats van een eenvoudige finale werd het echter nog eens moeilijker gemaakt door een hele heftige regen en onweersbui. Hoewel de zon nog niet onder was, was hetwel al donker. Duister door de dikke donder- en regenwolken.
Ook hieraan kwam gelukkig een eind en met wat kunst en vliegwerk vonden we ook nog eens een Campground. Alwaar we tot de ontdekking kwamen dat we opnieuw door een tijdsgrens zijn gereisd. Wéér een uur minder.
Na het eten van wentelteefjes en nog wat drinken komt bij deze of gene toch al wat spanning op. Koffers wel of niet inpakken, schoonmaken of nog niet. Een ander moet haar reis voor morgen nog even perfect maken. Maar goed: het is nu rustig in de bus. De meiden slapen. Het is de hoogste tijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten