Wat valt er nog te doen na zo een intense beleving als die van gisteren? De planning was om ook de zonsopgang te bekijken. Alleen: zou die net zo mooi zijn? Dus lieten we dat plan maar varen. Die beslissing hadden we trouwens gisteren al genomen aan de Rim. Het zou vast niet mooier worden. En aangezien iedereen toch wel moe was, wilden we ook wel de rust nemen.
Dit betekende dat we eigenlijk een dag extra hadden. Wat nu te doen? We zouden naar de volgende bestemming in de planning kunnen rijden, maar Monument Valley was best nog ver en niemand had zin in hele lange afstanden. Het KOA-handboek werd er maar eens bijgehaald en we vonden een mooie camping in Flagstaff. Achteraf, geïnstalleerd op de camping vonden we er nog een, redelijk dichtbij, aan de Route 66. Een klein dompertje, maar moet het helemaal perfect zijn?
Ook vandaag zijn er weer bijzondere dingen gebeurd.
De dag startte met het nodige geneuzel. Het tanken ging met horten en stoten, koffie bij de lodge duurde een eeuwigheid, kortom: we kwamen moeilijk op gang.
Gisteravond hadden we al besloten dat de meiden mochten blijven liggen en dat wij gewoon op weg zouden gaan. Uiteindelijk sliep Vera nog redelijk lang door, de twee andere meiden waren al op tijd wakker.
We waren nog maar net uit het Kaibab National Forest gereden of we kwamen in het volgende prachtige gebied: de Vermillion Cliffs. Afdalend van het plateau van de Grand Canyon kwamen we op een gigantische vlakte met aan de rand ook weer de meest prachtige rotsformaties. We vallen van de ene verbazing in de andere.
Ook hier op deze vlakte is de weg recht toe recht aan. Alleen golft het, net als iedere weg tot nog toe, op en neer over de uitgestrekte vlaktes. Verbaasd en verrast genieten we ook weer van het panorama van dit stukje Arizona.
De tijd vliegt net als de kilometers voorbij. We komen uiteindelijk aan de grens van Navaho Country. Bij een brug over de Coloradorivier. We besluiten de tijd te nemen en even rond te kijken. Opnieuw worden we verrast. Tijdens het wandelen / fotograferen op de brug ontdekken we eerst een en later een tweede Californische Condor op zittend op de spijlen van de brug. Maar we worden nog meer verwend: even later vliegt er een Condor op een niet te grote afstand enkele rondjes boven de brug.
Ver onder ons zien we tegelijkertijd in de verte enkele rafters de rivier afzakken. Het beeld is opnieuw perfect. Ook deze dag kan nu al niet meer stuk.
Uiteindelijk besluiten we maar eens verder te rijden. Wat heeft de dag nog meer in petto?
Bij de Cameron Tradingpost besluiten we te gaan brunchen. Al die tijd hadden we nog niets gegeten. Geen mooie, rustige schaduwrijke plekjes te vinden, dus de bus bleef maar rijden. Maar deze plek leek ons perfect. En dat was ze! Het eten was er geweldig; de porties overweldigend en het smaakte allemaal zeer goed. Vera was uiteindelijk de enige die haar portie op kon. Er was ook nog iemand die een doggiebag (hoi hoi we krijgen een hond) nodig had.
Een tradingpost heeft ook allerlei andere handel, dus dat moest uiteraard bekeken en gekocht worden. Wij blij, de natives tevreden. Ieder een geslaagde dag.
De tradingpost lag dichtbij de afslag naar de South Rim van de Grand Canyon en even kwamen we nog in de verleiding. Toch konden we ons beheersen en stuurde de bus rechtdoor: richting Flagstaff.
Hoewel het qua weg een rustig ritje zou moeten zijn, viel dat in werkelijkheid nog wel tegen. Wind dwars op de bus, tijdens het grootste gedeelte van de rit. El Monster protesteerde door op de gekste momenten 'in cruise controll' in een veel lagere versnelling te schieten. De chauffeur had zijn handen vol om de bus in het gareel te houden. Zelfs in de States hebben ze mafkezen op de weg, dus ook dat zorgde bij een invoeg gedeelte nog voor een hachelijk moment.
Gelukkig kwam niet veel later Flagstaff en daarbij de camping in zicht. Inchecken duurde een tijdje, het was er behoorlijk druk. Een vaste klant maakte er theater omdat hij niet op zijn gereserveerde plek kon staan. En dat terwijl hij al jaren klant was: geen stijl! Zo blijkt het maar weer eens dat dezelfde taferelen overal te wereld plaatsvinden. En dus is het ook niet allemaal hosanna!
Onze kampeerplek is goed. We hebben veel ruimte om de bus en kunnen lekker buiten zitten. Tot de wind ons wegjaagt. Tja uiteindelijk staan we wel op een hoogte van bijna 7000 feet (meer dan 2100 meter). Het is er niet koud, maar door de wind lekker fris.
Als prettige bijkomstigheid vinden we ook op deze camping nog een ontbrekende licenseplate. Het is een sport geworden om op parkeerplaatsen en campgrounds de wagens, campers, caravans en dergelijke te controleren. Wie weet of er nog een nieuwe bijkomt.
De teller staat nu op 44. Het gerucht gaat dat er al weddenschappen afgesloten worden of de smitties de 50 gaan halen. Er schijnt een sidebet te lopen op welke staat sowieso niet gespot gaat worden. We hebben nog een paar dagen, dus wie weet. Ook op een rustige dag is er van alles te beleven.
Oooooohhhhhhhhh, prachtig, prachtig. Ik ben blij dat we vorig jaar niet hebben gelogen!!. De schoonheid van de natuur is inderdaad niet weer te geven. But zoals sommige amerikanen zeggen: It's just a hole in the ground! Maar dan door ons: But a very beautifull one! Prachtige foto's trouwens. Liefs R en A
BeantwoordenVerwijderen