Ons volgende reisdoel is Monument Valley. Voor we die kant op reizen is er iets nog iets wat we moeten doen. Denk aan de opmerking dat Ria enkele plaatsen heel graag wilde zien. Eén daarvan is rijden over de Route 66. En laat die nou net langs Flagstaff komen!
Nu is het nog niet zo eenvoudig om de route op te pikken of even in de navigator te plannen. Uiteindelijk werd via Google Maps een routepunt gevonden die bij ons in de buurt lag. Jammer genoeg bleek het grotere deel aan de westzijde van Flagstaff te liggen terwijl wij richting oosten wilden rijden. Niet getreurd: We hebben in ieder geval op de Route 66 gereden. En dat minstens 1 mijl!
Aan het einde van dit historische stukje Amerika kwamen we uit op de I-40 richting Albequere. En op dezelfde splitsing wees een bord ons op het Walnut Canyon National Park. Aangezien de Route hier min of meer in het niets oploste, besloten we die weg maar eens in te rijden. En wat een geluk: voor ons reed een auto met een nog ontbrekende nummerplaat. Ieder greep naar een beschikbaar fototoestel om te plaat vast te leggen.
Walnut Canyon bleek een archeologische site te zijn van de Sinaqua (Spaans voor – zonder water) Indianen. Zij leefden ongeveer 800 jaar geleden in rotswoningen in deze Canyon. Na het hoogtepunt van hun beschaving rond 1250 van onze jaartelling is deze groep vermoedelijk opgegaan in de Hopi-stam. Het was een interessante, verbazingwekkende tour rondom een aantal klifs, totaal afgesloten van de buitenwereld.
Na dit bijzondere uitstapje zijn we nog weer op zoek gegaan naar een nieuw punt in de Route 66. Nadere bestudering van de kaart maakte duidelijk dat dit geen succesvolle onderneming kon worden. Zoals al eerder gezegd: het dichtstbijzijnde stuk van de Route lag ten westen Flagstaff en dus niet op onze route.
We besloten dit verhaal maar af te sluiten en ons te richten op Monument Valley. We reden het zelfde stuk terug naar Flagstaff en van daar ging het richting noordoosten.
Het eerste stuk was ons al bekend, alleen waaide de wind nu uit een andere richting en hadden we er gelukkig veel minder last van. En het ging bergafwaarts dus had de bus er weinig problemen mee.
Hele lange rechte stukken asfalt gleden onder ons door, zo nu en dan een bocht en dan weer mijlen rechtuit. Aangezien het stijgen en dalen van de weg ook weinig problemen opleverde, knorde El Monster als een naaimachientje. Bijna slaapverwekkend!
Op een gegeven ogenblik schoven we weer eens door de tijdzones en leefden we opnieuw een uur later. De tijd werd vandaag extra in de gaten gehouden, omdat we twee jarige Jobjes wilden feliciteren in het verre Schottershuizen, Zuidwolde, Dr., Nederland. In de buurt van Tuba City, een Hopi stad, was het tijd om te bellen en hadden we ook nog bereik voor onze mobiele telefoon.
Na enig heen en weer geteut en een liedje voor Anja werd het tijd om verder te rijden. En eindelijk gebeurde er weer eens iets. In de verte dreigde er regen en de wind kwam opzetten. Anja had ons zojuist verteld dat er in de buurt van Monument Valley nog wel eens zandstormen optraden, en nu kwamen we er middenin. De dreiging werd werkelijkheid: het begon toch te regenen. Hierdoor was de gezapige rit voorlopig voorbij. Regen en zand teisterden de bus op haar tocht naar Utah.
Achteraf duurde deze ‘storm’ maar even. Vrij snel was het: ‘business as useual’, en vervolgden wij de reis. Zo nu en dan werd er nog een foto gemaakt, of werd er een stukje gefilmd. Maar in de uitgestorven vlakte van het Navaho reservaat was er weinig opzienbarends te zien of vast te leggen. Tot er een bord langs de weg verscheen met de tekst: Navaho National Monument.
Spontaan besloten we deze aanwijzing te volgen. We waren al eerder aangenaam verrast deze dag. En er wachtte inderdaad een verrassing. Bij de ingang van het Monument hadden we al uitzicht op een prachtig stuk canyon. We besloten eerst verder te rijden omdat het visitor centre weldra zou sluiten.
Ondanks sluitingstijd had de parkwacht nog alle tijd voor ons om een en ander uit te leggen. Hij vertelde dat het centrum ging sluiten maar dat de wandelpaden vrij begaanbaar waren. En dus gingen we maar weer eens op onderzoek uit.
Schitterend! Dit is het woord om dit monument te beschrijven. We wandelden er een tijdje rond en genoten van de prachtige vergezichten. Na een tijdje keerden we terug bij de het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop en om alle gezinsleden weer te verzamelen. Terwijl er door de een koffie werd gezet, ging een ander nog op een andere trail op onderzoek uit. Er zouden namelijk ruines zijn van de Betatakin indianen. Ook zij hebben in rotswoningen gewoond. Hoewel deze ruïne tijdens haar glorietijd waarschijnlijk maar 50 jaar bewoond is geweest.
Net voor we onze reis wilden vervolgen kwam Ria in gesprek met een parkwachter. Sinds Sequoia vindt zij het belangrijk om hen te vriend te houden, vandaar. De beste man waarschuwde ons voor de belachelijk hoge prijzen van de campground in Monument Valley. Waarom niet hier op het park gebleven? Het was gratis, het was dichtbij, waarom niet?
We overlegden even met elkaar en de beslissing was snel gemaakt. En dus staan we op een campground genaamd Canyon View. Met een prachtig uitzicht over Navaho National Monument. Er zijn slechts een handvol andere bezoekers: een enkele auto, wat campers, meer niet.
Na een heerlijke simpele maaltijd van gefrituurde aardappelschijfjes, chutney, worteltjes en rode kool genieten we van de totale stilte om ons heen. Jammer genoeg is het bewolkt, anders zouden we ook nog eens een perfecte nachthemel kunnen aanschouwen. Dan was het helemaal perfect geweest!
Nu is het nog niet zo eenvoudig om de route op te pikken of even in de navigator te plannen. Uiteindelijk werd via Google Maps een routepunt gevonden die bij ons in de buurt lag. Jammer genoeg bleek het grotere deel aan de westzijde van Flagstaff te liggen terwijl wij richting oosten wilden rijden. Niet getreurd: We hebben in ieder geval op de Route 66 gereden. En dat minstens 1 mijl!
Aan het einde van dit historische stukje Amerika kwamen we uit op de I-40 richting Albequere. En op dezelfde splitsing wees een bord ons op het Walnut Canyon National Park. Aangezien de Route hier min of meer in het niets oploste, besloten we die weg maar eens in te rijden. En wat een geluk: voor ons reed een auto met een nog ontbrekende nummerplaat. Ieder greep naar een beschikbaar fototoestel om te plaat vast te leggen.
Walnut Canyon bleek een archeologische site te zijn van de Sinaqua (Spaans voor – zonder water) Indianen. Zij leefden ongeveer 800 jaar geleden in rotswoningen in deze Canyon. Na het hoogtepunt van hun beschaving rond 1250 van onze jaartelling is deze groep vermoedelijk opgegaan in de Hopi-stam. Het was een interessante, verbazingwekkende tour rondom een aantal klifs, totaal afgesloten van de buitenwereld.
Na dit bijzondere uitstapje zijn we nog weer op zoek gegaan naar een nieuw punt in de Route 66. Nadere bestudering van de kaart maakte duidelijk dat dit geen succesvolle onderneming kon worden. Zoals al eerder gezegd: het dichtstbijzijnde stuk van de Route lag ten westen Flagstaff en dus niet op onze route.
We besloten dit verhaal maar af te sluiten en ons te richten op Monument Valley. We reden het zelfde stuk terug naar Flagstaff en van daar ging het richting noordoosten.
Het eerste stuk was ons al bekend, alleen waaide de wind nu uit een andere richting en hadden we er gelukkig veel minder last van. En het ging bergafwaarts dus had de bus er weinig problemen mee.
Hele lange rechte stukken asfalt gleden onder ons door, zo nu en dan een bocht en dan weer mijlen rechtuit. Aangezien het stijgen en dalen van de weg ook weinig problemen opleverde, knorde El Monster als een naaimachientje. Bijna slaapverwekkend!
Op een gegeven ogenblik schoven we weer eens door de tijdzones en leefden we opnieuw een uur later. De tijd werd vandaag extra in de gaten gehouden, omdat we twee jarige Jobjes wilden feliciteren in het verre Schottershuizen, Zuidwolde, Dr., Nederland. In de buurt van Tuba City, een Hopi stad, was het tijd om te bellen en hadden we ook nog bereik voor onze mobiele telefoon.
Na enig heen en weer geteut en een liedje voor Anja werd het tijd om verder te rijden. En eindelijk gebeurde er weer eens iets. In de verte dreigde er regen en de wind kwam opzetten. Anja had ons zojuist verteld dat er in de buurt van Monument Valley nog wel eens zandstormen optraden, en nu kwamen we er middenin. De dreiging werd werkelijkheid: het begon toch te regenen. Hierdoor was de gezapige rit voorlopig voorbij. Regen en zand teisterden de bus op haar tocht naar Utah.
Achteraf duurde deze ‘storm’ maar even. Vrij snel was het: ‘business as useual’, en vervolgden wij de reis. Zo nu en dan werd er nog een foto gemaakt, of werd er een stukje gefilmd. Maar in de uitgestorven vlakte van het Navaho reservaat was er weinig opzienbarends te zien of vast te leggen. Tot er een bord langs de weg verscheen met de tekst: Navaho National Monument.
Spontaan besloten we deze aanwijzing te volgen. We waren al eerder aangenaam verrast deze dag. En er wachtte inderdaad een verrassing. Bij de ingang van het Monument hadden we al uitzicht op een prachtig stuk canyon. We besloten eerst verder te rijden omdat het visitor centre weldra zou sluiten.
Ondanks sluitingstijd had de parkwacht nog alle tijd voor ons om een en ander uit te leggen. Hij vertelde dat het centrum ging sluiten maar dat de wandelpaden vrij begaanbaar waren. En dus gingen we maar weer eens op onderzoek uit.
Schitterend! Dit is het woord om dit monument te beschrijven. We wandelden er een tijdje rond en genoten van de prachtige vergezichten. Na een tijdje keerden we terug bij de het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop en om alle gezinsleden weer te verzamelen. Terwijl er door de een koffie werd gezet, ging een ander nog op een andere trail op onderzoek uit. Er zouden namelijk ruines zijn van de Betatakin indianen. Ook zij hebben in rotswoningen gewoond. Hoewel deze ruïne tijdens haar glorietijd waarschijnlijk maar 50 jaar bewoond is geweest.
Net voor we onze reis wilden vervolgen kwam Ria in gesprek met een parkwachter. Sinds Sequoia vindt zij het belangrijk om hen te vriend te houden, vandaar. De beste man waarschuwde ons voor de belachelijk hoge prijzen van de campground in Monument Valley. Waarom niet hier op het park gebleven? Het was gratis, het was dichtbij, waarom niet?
We overlegden even met elkaar en de beslissing was snel gemaakt. En dus staan we op een campground genaamd Canyon View. Met een prachtig uitzicht over Navaho National Monument. Er zijn slechts een handvol andere bezoekers: een enkele auto, wat campers, meer niet.
Na een heerlijke simpele maaltijd van gefrituurde aardappelschijfjes, chutney, worteltjes en rode kool genieten we van de totale stilte om ons heen. Jammer genoeg is het bewolkt, anders zouden we ook nog eens een perfecte nachthemel kunnen aanschouwen. Dan was het helemaal perfect geweest!
Zijn de City girls ook country girls geworden? Wat kan de natuur dan mooi zijn hé! en ehh, nog bedankt voor jullie zangkunsten, al denk ik niet dat het opgenomen kan worden op single. Kus van ons
BeantwoordenVerwijderen