Verwachtingsvol en vol goede moed stonden we vroeg op om de majestueuze oer oude bomen van Sequoia National Park te gaan bekijken. Niemand van ons kon op dat moment nog bevroeden dat het een memorabele tocht zou worden. Memorabel op verschillende manieren.
Ondanks het vroege tijdstip genoten we in alle rust van het ontbijt en de omgeving. Op de achtergrond het geroep van de loslopende pauwen in het park. Konijntjes dartelend om de campers. De zon die langzaam maar zeker in sterkte toeneemt. 'We zijn vroeg, we hebben vakantie, piano, piano', dat was zo ongeveer ons motto.
Een laatste stop bij het tankstation en we konden de baan op. De oversteek van de kuststreek naar de Golden State Freeway, via Highway 126 zorgde bij de bus al voor gekreun en gesteun. Mijlenverre stijgingen en dalingen van 6% en meer kostten wel wat moeite. Dalend van de laatste berg hadden we een typisch Amerikaans beeld voor ons: 1 lange rechte weg, zo ver het oog reikte.
Vanaf dit ogenblik tot voorbij Visalia was het beeld als in Nederland: vlak! Een ontspannende manier van verplaatsen. 70 M/h op cruisecontrol, muziek op de achtergrond, kop koffie bij de hand. Relax!
Na Visalia begon de weg weer langzaam te stijgen en te dalen. Dit was voor de bus nog geen enkel probleem. Tot aan de beoogde camping voor de komende nacht, Potwesha Campground, bleef dat ook zo.
Bij de ingang van Sequoia National Park hielden we een kleine pauze, genietend van uitzicht, de warmte en om de benen maar eens te strekken. We vonden dit uitzicht al mooi, bijzonder; wisten wij veel.
Bij de campground was het stressen. Er waren niet al te veel plaatsen over en El Monster heeft natuurlijk wel veel ruimte nodig. Na het uitproberen van verschillende staplaatsen werd het ons duidelijk: dit is niet te doen. Geen enkele plek voldeed: te klein, te smal, te laag hangende takken, te steil, te schuin, etc. Terug naar Brandon, de campingmedewerker. Hij begreep het probleem en we kregen ons geld terug.
Bij de ingang van het park stond een bord: RV's langer dan 22 ft. werd geadviseerde de weg vanaf Potwesha naar de General Sherman Tree niet te vervolgen. Navraag bij onze vriend Brandon leerde dat het een advies was, maar 'best te doen'.
De arme bus! El Monster piepte en kraakte van alle scherpe-, haakse- en haarspeldbochten. Het klimmen en dalen zorgde voor overuren in het koelsysteem. In de bus had deze of gene toch wel wat moeite met de gang van zaken. Hoezo een ontspannende vakantie?
Maar het was de moeite waard! Bij de ingang van het Giant Forest stonden de eerste reuzenbomen ons al op te wachten. Onbeschrijfelijk! Jammer genoeg was er te weinig ruimte voor onze bus om zo maar even te parkeren. Toen we eindelijk even een plekje hadden gevonden, begon het gedonder.
We hadden wat foto's gemaakt en wilden net weer instappen toen de (vrouwelijke) parkwachter aan kwam rijden. Midden op de weg geparkeerd merkte zij op dat wij het verkeer ophielden. Toen de chauffeur van de bus zo dom was om antwoord te geven, in discussie te gaan, werd de parkranger dreigend. Wij mochten daar helemaal niet zijn, want over 22 foot lengte. Ondertussen werd de rij wachtende auto's achter haar Rangertruck langer en langer. De rangers zouden ons boven wel opwachten sneerde ze nog, voordat ze wegreed.
De dubbele moraal van dit verhaal: advise betekent in Amerikaans verboden en vooral geen eigen mening hebben tegenover de autoriteiten.
Jammer genoeg zorgde dit voorval wel voor een domper. Het vervolg naar de meest massieve Sequoia Tree, de General Sherman, verliep grotendeels in stilte. "Zullen ze ons aanhouden boven?" "Krijgen we een dikke boete?" "Wat staat ons te wachten?" "Vooral níet in discussie gaan, alles accepteren!"
Natuurlijk gebeurde er niets. Mevrouw kon de discussie niet waarderen en besloot maar te dreigen met maatregelen. Zo in het groot, zo in het klein.
Het is absoluut onmogelijk om de prachtige bomen werkelijk te beschrijven. Hoe groot, hoe omvangrijk, hoe schitterend mooi zij zijn. Foto's en film kunnen niet weergeven wat deze bomen voorstellen. Majestueus!
We besloten om niet in het park te overnachten. Misschien waren de autoriteiten nog wel op zoek naar ons. Dus werd het KOA-tijdschrift er maar op nagekeken waar we zouden kunnen overnachten. Onze keus viel op een camping in Visalia. De route werd ingevoerd in de navigator en TT-Truus leidde ons het park uit.
Het werd een hele bijzondere tocht. Was de weg naar de Sherman tree al heftig, nu werd het pas echt serieus. Korte aflopende bochten, steile klimmetjes en korte dalingen. Rammelend, trillend, schuddend, piepend en krakend daalden we af. El Monster had het nu echt heel zwaar. De inzittenden verging het niet veel beter. Takken schurend langs de zijkant van de bus, soms een steen knallend onder een wiel door. Kortom: er werd heel veel van iedereen gevraagd. Indien iemand vanwege het rijden de Highway 1 mooi vond, dan moet die gene in elk geval de Highway 245 van Miramonte richting Visalia proberen. Veel plezier!
Toen we, eindelijk, uit de heuvels op de vlakte terugkeerden waren we op. Blij dat het uiteindelijk achter de rug was. In het dorpje Ivanhoe werd de benzine weer bijgevuld, want de tank was nog maar een kwart gevuld. El Monster houdt wel van een drankje. De bus stond dampend en stinkend bij te komen van de zware rit. Ook werd er een nieuwe batterycharger voor de Tomtom aangeschaft. Voor de tweede keer, want de vorigen zijn beide doorgebrand.
De laatste kilometers waren een makkie. De camping ziet er weer goed uit. Schoon, ruim en verzorgd. De heerlijke nasimaaltijd zorgde voor enig herstel. Koffie mét gebak hielp ook mee. Als afsluiting nog een drankje en een ieder kroop voldaan tussen de lakens.
Even een opmerking. Waar zijn de bijzondere foto's van deze dag. Kan me niet anders voorstellen dat die er zullen zijn? Of toch zoveel ontzag voor de autoriteiten dat jullie geen foto's durfden te maken? Nee toch! Wil de vrolijke gezichten wel eens zien. Ach, al met al, kun je niet zeggen dat jullie een saaie dag gehad hebben!
BeantwoordenVerwijderen